Szczególnie trudno jest się rozstać gdy budowało się już wspólny świat, przyszłość i dzieliło się ze sobą łóżko. Powstają sprzeczki o to, kto zostanie w polubionym już mieszkaniu, kto weźmie pralkę, a kto łóżko. Rzadko udaję się dojść w takich sytuacjach do porozumienia. Rozstanie Często konflikt wynika z inwestycji emocjonalnych w związek. Mężczyźni ewolucyjnie zaprogramowani są na potomstwo, jednak to kobieta ponosi trud ciąży i porodu. Paniom zależy więc na pozyskaniu partnera, który nie ograniczy się do roli dawcy nasienia. Jeśli oczekiwania zaczynają się mijać z tym co rzeczywiście otrzymujemy zaczyna się problem. Niektórzy wolą biernie czekać, aż to ta druga strona spakuje walizki i wyniesie się potulnie z życia. Zawsze można jednak wziąć sprawy w swoje ręce! Mężczyźni i kobiety reagują zdecydowanie inaczej na rozstanie i stosują różne strategie. W przypadku, gdy ta druga osoba decyduje się na odejście, można zadręczać się i obwiniać za wszystko, można także psychologicznymi kosztami obciążyć drugą połówkę. Często niestety po rozpadzie partnerskiej relacji, negatywny stan emocjonalny osoby porzuconej przez pewien czas się utrzymuje. Grunt to radzić sobie z poczuciem winy, złością, zazdrością, czy smutkiem w tym najgorszym okresie. Ten ciężki okres ma dużą wartość adaptacyjną, pomaga uniknąć podobnych sytuacji przyszłości oraz wpływa na empatię otoczenia co z reguły pomaga otrząsnąć się po rozstaniu. Zobacz też : Jak poradzić sobie po rozstaniu? Z badań wynika, że to kobiety łatwiej znoszą rozstania! Lepiej także radzą sobie z wybaczeniem i zachowaniem pozytywnych przyjacielskich relacji ze swoim byłym. Porzucona kobieta często przystępuje do taktyki upiększania, biega od sklepu do sklepu, od przymierzalni do przymierzalni. Ma to na celu podniesienie jej wartości na rynku matrymonialnym. Mężczyźni z reguły topią smutki w alkoholu i spotkaniach z kumplami. Osobie kończącej związek bez wątpienia powinno zależeć na tym, aby obie strony jak najmniej na tym ucierpiały. Początkowo ciężko mówić o zachowaniu relacji przyjacielskich, warto jednak nie przekreślać takiej możliwości, bo kto zna Cię lepiej niż były partner? Zobacz też : Kiedy warto się rozstać?

Matki często unikają sytuacji, które mogą denerwować ich dzieci. Postępują tak, ponieważ nie chcą widzieć jak płaczą, kopią i proszą, aby je zabrać ze sobą. Chociaż jest to trudne, czasem jesteś zmuszona, aby być na chwilę z dala od dziecka. W takiej sytuacji musisz pamiętać, że pożegnanie to coś, czego Twoja pociecha pewnością w roli matki musiałaś w niektórych momentach występować jako mistrz ucieczek: chodzić na palcach, wymyślać różne rozrywki dla dziecka i ostatecznie wychodzić, nie mówiąc przy tym ani słowa na pożegnanie. Byłaś zmuszona tak postąpić, aby uniemożliwić dziecku zobaczenie Cię podczas, gdy odchodzisz po to, by uniknąć sprawienia mu oszukuj swoich dzieci! Pożegnanie to bardzo ważny element, którego nie możesz uniknąć gdy wychodziszWcielanie się w rolę szpiega i próba wykonanie niemożliwych misji tylko po to, aby iść do pracy, zrobić zakupy lub wykonać inne czynności, w pewnym momencie stanie się wyczerpujące. Te działania mogą przekształcić się w błędne koło, któremu powinnaś położyć kres dla dobra całej momencie, gdy Twoje dziecko odkryje, że wyszłaś bez słowa, będzie czuć się oszukane i może stać się nieposłuszne. To z pewnością totalne przeciwieństwo tego, co chciałaś osiągnąć.“Ciche wyjścia” są na pewno bardzo frustrujące i skomplikowane. Często powodują spóźnienie w dotarciu do celu, zmartwienia, niepokój, a także są impulsem zwiększającym niewłaściwe zachowania Twojego które przebiega w sposób naturalny i umożliwia dziecku przypomnienie o Twoim powrocie, będzie sprawiało mniej kłopotów. W konsekwencji, takiego typu sytuacje będą mniej traumatyczne dla niego i Twojej upływem czasu będziesz w stanie pozostawić nieświadome ostrzeżenie i wywołać negatywne odczucia związane ze “znikaniem” bez rozwiązaniem będzie, jeśli zaczniesz komunikować się ze swoim dzieckiem poprzez użycie właściwych technik, które są odpowiednie dla obu stron. Nawet, jeśli Twoje dziecko na początku nie będzie do końca rozumieć Twojego przekazu – jest to o wiele lepsza metoda, niż wyjście bez powiedzenia “do widzenia”.Technika ta obejmuje zwyczaj żegnania się w sposób przyjemny i pozytywny. Jest to część edukacji do przysposobienia do życia w społeczeństwie. Sprawi, że Twój maluch zacznie się stopniowo przyzwyczajać do tej czynności, co spowoduje, że stanie się ona dla niego że wychodzisz powinno być częścią Waszej codziennej komunikacji między matką a dzieckiem. Powinnaś to robić dopóki Twoja pociecha nie zacznie tego traktować całkowicie naturalnie. W końcu będziesz mogła zaprzestać używania tysięcy sztuczek, które praktykowałaś do tej im pozytywną wiadomośćMatki często pokazują ból, który odczuwają podczas opuszczania swojego dziecka. Wyrażają go najczęściej w słowach lub gestach. Jeśli unikniesz przekazywania tego negatywnego przesłania, Twój maluch będzie czuł się bardziej komfortowo i bezpiecznie. To ułatwi codzienny proces podkreślić, że podczas Twojej nieobecności będzie bezpieczne i wyjaśnić kto będzie się nim opiekować w tym czasie. Przypomnij również kiedy wrócisz. To jest złoty środek, dzięki któremu będzie czuć się bezpiecznie, kiedy Ty nie jesteś w nie możesz wziąć pod uwagę opcji wyjścia bez pożegnania, ponieważ dzieci zazwyczaj powtarzają zachowania swoich bliskich, a to będzie niepożądanym nawykiem w trakcie ich dziecku bezpośrednio o swoich uczuciach lub podarowanie jakiegoś prezentu w postaci zabawki, którą lubi, pozwoli mu poczuć Twoje wsparcie i odciągnie od negatywnych myśli po Twoim pozytywną wiadomośćGdy wrócisz, zapytaj jak się sprawował, czy był grzeczny i co robił w ciągu dnia. Opowiedz mu jak wyglądał Twój dzień i jeśli masz dla niego jakąś niespodziankę – podaruj mu ją. To wyeliminuje wszelkie negatywne zachowania. Dziecko zwróci uwagę, że nie okłamałeś go, że wrócisz, a to zwiększy jego poczucie bezpieczeństwa podczas Twojej nieobecności i wzmocni zaufanie między czasu do czasu warto nagradzać dobre zachowanie Twojego malucha. Może to pomóc w kontrolowaniu wszelkich nieprawidłowości związanych z jego złym swoje uczuciaWyjaśnienie sobie, że normalne jest odczuwanie strachu, niepokoju i przywiązania pomoże Ci, abyś przyzwyczaiła się do tego typu emocji. Wytłumacz dziecku, że ta mała separacja jest konieczna, ale niedługo wrócisz i wszystko będzie jak zdarzyć się, że Twoje dziecko zacznie Cię emocjonalnie szantażować. Jeśli pozwolisz mu na to – zwiększysz tylko jego gniew i cierpienie. Pamiętaj, że jako dorosły masz kontrolę nad sytuacją. Twoim obowiązkiem jako matki jest pomaganie mu, gdy potrzebuje które uczynią moment pożegnania mniej traumatycznymPoniżej znajdziesz kilka zaleceń, które ułatwią Ci moment pożegnania z Twoim maluchem i sprawią, że ta czynność stanie się czymś naturalnym dla Was obojga: Zachowaj spokój. Pożegnaj się najkrócej, jak to możliwe. Pokaż swoje uczucia, którymi je darzysz. Przypomnij dziecku, że wrócisz. Powiedz i pokaż jak bardzo jest dla Ciebie ważne. Zaproponuj czynności, które może robić podczas Twojej nieobecności, takie jak malowanie, rysowanie, lepienie z plasteliny, układanie puzzli czy innych zabawek i tym podobne… Możesz zachęcić je słowami, żeby zrobiło coś specjalnie dla Ciebie. Przypomnij dziecku, jakie korzyści przynosi dobre zachowanie. Nagradzaj dobre postawy. Posłuchaj czego nie lubi i co jemu przeszkadza. Odpowiadaj na wszystkie pytania i spróbuj wyjaśnić wszystkie wątpliwości. To może Cię zainteresować ...

„Kiedyś, dawno, byłem jeszcze Edwardem Stachurą - pomyślałem, że człowiek za długo żyje. Że powinien żyć jeden dzień, jak niektóre motyle. Albo jeden rok, od wiosny do wiosny. Mam 42 lata, a tak się czuję, jakbym dźwigał ich 420. Ostro żyłem. Codziennie coś nowego. I mógłbym tak jeszcze długo, może aż do samej cielesnej śmierci, gdyby nie spadło, nie runęło na mnie to straszliwe nieszczęście.” Od owego, słynnego cytatu Stachury z „Pogodzić się ze światem” rozpoczęło się moje pisanie „Powodzianki” w zeszłym roku. Nie wiem czemu, ale wkroczenie w wiek, nazwany przeze mnie, wiekiem stachurowym i mnie kazało pogodzić się ze światem. I któż inny jak nie Edward mógł stać się dla mnie najlepszym przewodnikiem w tej trudnej wędrówce, choć z uwagi na marny koniec jego żywota, mógłby się wydawać raczej autorytetem raczej nędznym. Ale nie dla mnie. Cóż bardziej mogło mi pomóc w mrocznym procesie zmagań z pytaniami typu: „Ale czy warto?” , jak nie powrót do młodzieńczego zauroczenia pierwszymi tekstami Stachury, do początków mojej wędrówki życie z Poezją? Chyba jest trochę prawdy w stwierdzeniu, że po czterdziestce człowiek rodzi się na nowo i no nowo zaczyna szukać sensu Wszystkiego i może Niczego wokół. Umieszczenie postaci Edwarda w mojej książce to chwyt celowy użyty przeze mnie, potrzeba duszy i serca, by przywołać myśli człowieka ważnego dla mnie. Zatem już na samym początku zachęcania do przeczytania „Powodzianki”, muszę ją troszeczkę zaspoilerować. Katarzyna, bohaterka mojej książki, spotyka Edwarda Nieznajomego, z którym to rozmowa wpływa na dalszy ciąg jej życia. W końcowej części głównego opowiadania złączam losy dziewczyny z Edwardem ponownie. Ale tu ukrywa się, w moim zamiarze literackim, odkrycie postaci Poety. Co pozwala nam przetrwać trudne chwile w naszym życiu? Najczęściej jest to drugi człowiek i najczęściej jest to druga osoba obecna cieleśnie w naszym bytowaniu. Ale zdarza się, że są ty tylko ( albo aż) czyny i słowa innych, które przywołujemy w naszym myśleniu. Z mojej książki nie wynika jasno, że Edward to realny mężczyzna, w którym Katarzyna tak po prostu się zakochuje. Być może? Ale być może to Ktoś, kogo ona nigdy w życiu nie poznała osobiście, a jednak wpłynął on na sposób tworzenia jej własnej rzeczywistości. Być może to jakiś wielki filozof czy poeta? Być może to właśnie sam Edward Stachura? „Powodzianka” nie zalicza się do książek łatwych w czytaniu, jest napisana jakby trochę chaotycznie, gdyż zależało mi głównie na ukazaniu życia wewnętrznego bohaterki: jej uczuć, jej myśli, wydobyciu prawdy z człowieka w obliczu tzw. trudnych sytuacji życiowych. I któż innym mógł być tutaj dla mnie Mistrzem? Oczywiście tylko Stachura. Oczywiście w żaden sposób nie śmiem porównać się z Poetą, ale jeśli już mam pisać dla dorosłych i o dorosłych to tylko w taki sposób, to znaczy, tylko i wyłącznie obrazując to co się dzieje w nas. To co zewnętrzne to tylko dodatek. W działach Stachury odnajduję odnoszenie się do moich dwóch ulubionych nurtów filozoficznych – egzystencjalizmu i taoizmu. Ideą egzystencjalizmu jest przekonanie, że to właśnie człowiek, dokonując wyborów, wpływa na to kim jest. Jeśli wybory te dokonują się bez uświadomienia tego, kim się naprawdę jest, nie można osiągnąć poczucia wolności. Człowiek, który uzależnia swoje bytowania od warunków zewnętrznych, pozostanie niewolnikiem czasu, strachu, ról społecznych. Jego wolność wewnętrzna będzie ciągle zagrożona urzeczowieniem i utratą autentyczności. „Egzystencjalista to jednostka indywidualna nie pokładająca nadziei w żadnych siłach wyższych, a szczególnie we własnym istnieniu. Wolność dla niej nie jest sensem, a jedynie wyborem.” W „Pogodzić się ze światem” „cień Edwarda Stachury” zmaga się z własną egzystencją, myślę rozdziera go to ,że musi być w świecie, którego w ogóle nie rozumie, a przed wszystkim boli go to, że go już nic nie boli I nic mu nie smakuje. Stachura mówi, że zwykli ludzie próbują znaleźć odpowiedź na pytania - Do czego służy dola człowiecza? I to ,że bardzo chcemy znaleźć sens istnienia, powoduje ,że się zatracamy, stajemy się niewolnikami, bo potrzebujemy czegoś, boimy się, że może jednak jesteśmy tu zupełnie bezsensu. W ”Powodziance” również zawarłam myśli egzystencjalizmu. Katarzyna na swoim życiowym bilansie zalicza trudną sytuację życiową I rozmyśla jak sobie poradzić z bólem, żalem, brakiem nadziei, pustką, bezsilnością, samotnością i tysiącem innych napływających fal uczuć przeszywających jej serca, umysł i ciało. Czy jest uniwersalne lekarstwo na szybkie pozbycie się "choroby duszy"? Czy może takim panaceum jest czas, który leczy i zabija rany zadane nam przez los? Możliwe, ale i czas nie leczy wszystkich ran. Może jedynym sposobem przetrwania staje się po prostu życie z tymi draśnięciami, a potem pozostającymi po nich śladami. I przytaczając dalej rozważania filozofów egzystencjalnych, człowiek jest skazany na wybór, tak i w tym wypadku, nasz wybór polega na tym, czy chcemy przyjąć tę prawdę, że życie to nie tylko nieustająca zabawa i przyjemności, ale również nieprzyjemności i problemy oraz tka tak zwane “stany nijakie”. Nie bać się, że coś nam zostanie odebrane, wyzwolić się z pragnienia za kimś, za czymś, pozwala dojść bohaterce do pogodzenia się ze światem .Ale, żeby było to możliwe najpierw musi stanąć twarzą w twarz z własnymi lękami. „Powodzianka" to refleksja nad kruchością bytu i niestałością szczęścia. Główna bohaterka przechodzi przez szkołę akceptacji śmierci i utraty bliskiej jej osoby. Strata tego co najbardziej cienimy w swoim życiu budzi strach i samotność, ale tylko zaakceptowanie tych stanów, uwalnia człowieka i w pełni pozwala żyć. Przed tym nasze bytowania to retuszowanie lęków, że coś możemy stracić lub czegoś nie uzyskać. Tylko zrozumienie, że w tragizmie ziemskiej wędrówki człowieka, tkwi również jego piękno, pozwala żyć w sposób prawdziwy, bez codziennych obaw i bojaźni. Stachura w “Pogodzić się ze światem” odwołuje się do Schopenhauera, który poglądy spajają się z teoriami Kanta, który przez egzystencjalistów nazywany jest największym z filozofów. Schopenhauer mówi, że “najbardziej z żyjących istot cierpi człowiek, ponieważ ma największe potrzeby. W chwilach estetycznej kontemplacji uspokaja się wola. Według filozofa jedynym racjonalnym działaniem jest zagłębienie się w sobie, przeanalizowanie własnych popędów, zapanowanie nad nimi i w ten sposób „przekroczenie siebie” i pełne przejęcie kontroli nad własną wolą.” Z rozważań Schopenhauera wynika etyka współczucia, wyrzeczenia i przekroczenia siebie, znana od setek lat w obrębie buddyzmu. U Stachury jest ona widoczna w idei Człowieka Nikt, ale dla niego i to rozumowanie człowieczeństwa zatraca sens. Trudno mi pojąć w jakim kierunku poszło filozofowanie Poety, w mojej książce zatrzymałam się na przesłankach toeizmu, które widoczne są w zauroczeniu Katarzyny kulturą Japonii I w pogodzeniu się z tym, że jesteśmy kruchym tworem jak Kwitnąca Wiśnia. „Powodzianka” to moje połowiczne życiopisanie. Rok 1997, przywołany w moich opowiadaniach był i na zawsze pozostanie dla mnie rokiem szczególnym. Oprócz tego, że rozszarpywała mnie Poezja , własna i Stachury , rozszarpała mnie pierwsza praca i pierwsza miłość. A do tego jeszcze “napłynęła” ta Powódź Tysiąclecia. Gdy miałam lat 20 wszystko było czyste i białe, choć ciężkie, a potem już wszystko było szare lub czarne. Nie myślałam, że jeszcze powrócę do Stachury, nie myślałam ,że jeszcze w wieku lat 40 znowu się narodzę. I po raz kolejny najdą mnie egzystencjalne pytania „Fabuly Rasy” i z wypiekami na policzkami będę wertować kartki książek Stachury, połykając ich każdy fragment. Niestety nie udało mi się wyuczyć „Pogodzić się ze światem” na pamięć, ale jeszcze wszystko przed mną. Pogodziłam się ze śmiercią i startą, nie stałem się jeszcze człowiekiem Nikt, choć lubię te stany gdy nie jest mi do szczęścia potrzebne nic poza powietrzem I muzyką. . Za często miewam jeszcze chwile Radości z komfortu doczesności, by mówić , że pojęłam Stachurę, jednakże pisanie “Powodzianki”( mojej pierwszej książki dla dorosłych ) pozwoliło mi ponownie zanurzyć się w cudowne strofy Edwarda Stachury, który wyrył swoje Słowa na zawsze w mym sercu. Odnośników do jego twórczości znalazłabym jeszcze kilka w “powodziance”, jakże i kolejnych dwóch książkach ( które mają tworzyć Moją Wrocławska Opowieść), ale nie chodzi mi o to , by na siłę to robić. Edward Stachura to niewątpliwie Poeta Mego Życia ( przynajmniej tego młodzieńczego ) , a ‘Powodzianka” to moja swoista rozmowa z nim. Zachęcam zatem do lektury "Powodzianki" i znalezienia odpowiedzi na temat zmagań młodej kobiety z życiowymi wyzwaniami. I mam nadzieję, że odnajdą Państwo również tutaj odpowiedzi dotyczących życia własnego, a “ulatujące” w niej myśli stachurowskie ,pozwolą chociaż w niewielkim stopniu na zbudowanie kamienie węgielnego dla własnych doświadczeń i godzenia się ze światem. Z poważaniem, uśmiechem, przymrużeniem oka , pokłonami dla Miłości I Śmierci oraz wzruszeniem nad Słowami Edwarda Barbara Rejek Więcej o autorce i jej książce, znajdziecie pod tym linkiem

Hej hej i "witaj w klubie", chciałoby się rzec. Czemu? Też kiedyś wyprowadziłam się z mamą z domu. Też ojciec nadużywał alkoholu. Też mówiono mi, że mam wiele jego cech, że temperament, że charakter. I wiesz co? Ułożyło się. Trwa to, owszem, ale jest możliwe. Napięcie z czasem ustępuje, złe wspomnienia zacierają, nowa sytuacja staje się sytuacją normalną, sytuacją mile oswojoną. Co do alkoholizmu natomiast, u mnie było, i wciąż jest, dokładnie odwrotnie: dążyłam bowiem (po części świadomie, po części podświadomie,) do systemu wartości i stylu życia opartego na silnych kontrastach z osobą ojca i jego postawami (stąd też nie piję wcale, nie palę i... wymieniać można by było jeszcze przez dobre kilka stron A4, więc Ci tego oszczędzę, wiedz jednak, że żadne syndromy DDA i żadne predyspozycje niekoniecznie muszą być tak silne, by Cię pokonać, naprawdę). Idąc jednak dalej, właśnie. Skoro czujesz, że sama dla siebie nie masz po co dalej żyć, to spróbuj może przetrwać ten straszny stan w oparciu o świadomość, że właśnie TY jesteś tak bardzo bardzo mocno potrzebna Twojej mamie i nikt inny na całym świecie (nikt ładniejszy, nikt zdolniejszy, nikt weselszy) jej Ciebie, szczególnie w takich chwilach, nie zastąpi. I nawet jeśli w Twoim mniemaniu teoretycznie robisz klasyczne nic, jeśli zamykasz się w pokoju z głośnikami i kartką papieru, jeśli przemykasz do łazienki z zapuchniętą od łez twarzą, uwierz mi, że nawet szuranie Twoich kapci o podłogę czy cichy dźwięk Twojego stukania w klawiaturę jest tym, co najpełniej tworzy teraz Wasz nowy Dom i... nie rezygnuj z tego, okej? :) A jeśli naprawdę nie dla siebie, jeśli nawet nie dla mamy, jeśli nie dla znajomych czy chłopaka, którzy, jak piszesz, wydają się dziwnie oddaleni, wycofani, to spróbuj chociaż, jakkolwiek to nie zabrzmi, nie poddać się dla mnie, bo nieśmiało podejrzewam, że przeszłyście tak wiele, iż pewnie z powątpiewaniem smutno uśmiechasz się na wszelkie frazesiki typu "Jesteś młoda, życie przed Tobą!" czy inne takie o szczęściu, słońcu i radości, ale właśnie ze wzmożoną siłą wszelkie te szczęścia, słońca i radości jeszcze kiedyś przeżywać będziesz (i wiem to z całkiem podobnego do tego Twojego doświadczenia). Trzymaj się więc, choć sama rozumiem, jakie to może być trudne. Trzymaj się więc, bo gdzieś setki kilometrów od Ciebie jest sobie jakaś tam Atia, która jeszcze w Ciebie wierzy. I to mocno! Pozdrawiam :)

Podobno czas leczy rany, ja jednak nie do końca tak uważam. Czas uczy jak żyć z poczuciem straty, ale tych ran nie zabliźnia. Pamiętajmy, że nie wymagają one leczenia, ponieważ świadczą o miłości, a nie o się prawie do wszystkiego, co nas czeka w życiu. Studiujemy na prestiżowych uczelniach, by zdobyć najlepsze kwalifikacje i zajmować wysokie stanowiska. Jednak na to, czego prędzej czy później każdy z nas doświadczy, czyli śmierć, nie jesteśmy przygotowani. Zaskakuje nas zarówno nasza śmierć, jak i odejście kogoś bliskiego. Zastanówmy się, czy w ogóle możemy przygotować się na te pewnym sensie tak. Jeżeli przeżywamy życie w perspektywie wieczności, z oczyma utkwionymi w niebo, wtedy spotkanie z Bogiem twarzą w twarz jest spełnieniem naszej najpiękniejszej nadziei. Również na odejście ukochanej osoby można patrzeć w duchu głębokiej ufności i wdzięczności za wspólnie przeżyte chwile, ze świadomością, że nasi bliscy są dla nas darem, a nie naszą własnością. Tak, ta perspektywa jest bardzo przekonująca i możemy ją pojąć umysłem, ale NIE sercem. Dlatego tak trudno nam się pożegnać ze pustkiZ całą pewnością można stwierdzić, że zupełnie inaczej przeżywa się żałobę w duchu miłości i wdzięczności, niż pogrążając się we własnych lękach i wyrzutach sumienia. Jak by nie patrzeć, śmierć zawsze przychodzi znienacka, szokuje i wyrywa nam serce. Po pewnym czasie dopiero widzimy, że ból kanalizowany w zdrowy sposób ma moc oczyszczać i przemieniać nasze powoduje największe cierpienie? Czy chodzi jedynie o fizyczną nieobecność ukochanej osoby? Czujemy się tak, jakby dosłownie ktoś wbił nam nóż w serce. Jedynie ci, którzy doznali jakieś wielkiej straty, będą w stanie to wyrazić i zrozumieć. Pożegnanie bardzo boli, choć wszyscy, którzy wierzymy w życie wieczne, wiemy, że rozłąka jest nam brak obecności danej osoby. Tęsknota za jej zapachem, słowami, tonem głosu. Jej ulubiona piosenka przenosi nas do tych chwil, które chcielibyśmy przeżyć ponownie, aby zwyczajnie kolejny raz popatrzeć na ukochaną osobę i spojrzeniem powiedzieć jej jak bardzo ją kochamy. Gdybyśmy wtedy wiedzieli, że tak szybko jej zabraknie…Bolą wspomnienia i słowa, które nigdy nie padły między nami. Bolą wszystkie niedomknięte sprawy i nierozwiązane problemy. Bolą niewyrażone gesty czułości i nieskradzione pocałunki; boli nieudzielone przebaczenie i nieodwzajemniona chęć pojednania;Boli odtrącona miłość, nieodebrane telefony, SMS-y bez odpowiedzi. Boli jedynie wirtualna obecność ukochanej osoby, bezradność wobec jej odejścia. Boli niezaspokojone pragnienie objęcia jej i szukanie pociechy we wspomnieniu tej chwili, kiedy ostatni raz czuliśmy uścisk jej ramion. Tak bardzo pragniemy ponownie się w nich schronić, a pozostaje nam jedynie kurczowo ściskać poduszkę, w którą płaczemy. Pragniemy usłyszeć jej głos, potrzebujemy jej rady, a z oddali dobiega nas tylko wspomnienie, ponieważ nie ma nikogo, kto by nam odpowiedział czy ukoił w naszym żyć dalej?Przytłacza nas fakt, że świat o niej zapomina, że powoli blednie ślad, który zostawiła na świecie swoją miłością. Cierpienie zaślepia nas do tego stopnia, że dzień miesza nam się z nocą, budzimy się rano wbrew naszej woli. Wiemy, że czeka nas kolejny dzień płaczu i przeszywającego bólu, przez który z trudem oddychamy. Dusimy się od płaczu i żyjemy w jakimś równoległym świecie. W głowie pojawia nam się jedna myśl: Jak ja mam dalej bez ciebie żyć? Chcę iść tam, gdzie ty, a nie mogę… Nadal jestem tu, ale tak jakbym był obok. Żyję, ale jakby nie swoim życiem …A co potem? Potem następuje okres, kiedy zaczynamy podchodzić do życia inaczej, udaje nam się oswoić ból, uczymy się z nim żyć. Z czasem cierpienie zmienia się i nabiera nowego znawców tematu dowiadujemy się, że w żałobie można wyróżnić różne stadia. Model opracowany przez amerykańską lekarkę E. Kübler-Ross zajmującą się pacjentami w terminalnym stadium raka, wyróżnia 5 psychologicznych etapów, przez które przechodzimy w konfrontacji z nieuleczalną chorobą i perspektywą śmierci, takich jak: zaprzeczenie, gniew, negocjacja, załamanie (depresja) i akceptacja. Choć przedstawiony model powstał w oparciu o postawy osób terminalnie chorych, analogicznie dotyczy on również tych, którzy doświadczają starty czy kiedy jesteśmy pogrążeni w żałobie, zastanawiamy się, która to faza? Gdyby chociaż ktoś umiał nam powiedzieć, kiedy przyjdzie taki czas, że przestaniemy tęsknić, nie będziemy dłużej cierpieć, otrzemy łzy bezradności wywołane wspomnieniami, przestaniemy wołać do nieba z pytaniem: Dlaczego odszedłeś?Dlaczego mnie zostawiłeś?Czy ktoś umie wskazać, na którym etapie znika ból z powodu straty syna albo brata, który miał jeszcze żyć?Trwanie w milczeniuW okresie żałoby wiele osób stara się okazać nam swoje wsparcie. Choć w rozmowie z nami kierują się dobrymi intencjami, często ich słowa brzmią w naszych uszach kompletnie niedorzecznie. Słysząc na przykład takie zdanie: „Ona teraz jest już w lepszym świecie”, myślimy w duchu: „Wcale nie! Ja chcę, by była nadal przy mnie!” albo „Masz kolejnego aniołka w niebie, który nad tobą czuwa” – „Czyżby? Ja nie potrzebuję kolejnego anioła stróża! Potrzebuję, by tutaj była ze mną, tutaj nade mną czuwała i mnie przytulała”.Zdanie, które wyjątkowo działa mi na nerwy to: „Nie załamuj się, musisz się trochę wysilić”. Wysilić się? Jak niby mam to zrobić? Skąd mam wziąć te siły? Mam je z siebie wykrzesać aktem woli? Co za nonsens! Jak mam się zmusić do jakiegokolwiek wysiłku, skoro jedyne czego pragnę, to umrzeć razem z osobą, która odeszła. Właśnie takie uczucie nam towarzyszy – wewnętrzne doświadczenie śmierci za życia. Dlatego tak ważne jest nauczyć się nie ingerować w sposób, w jaki ktoś przeżywa swój ból. Wystarczy, jeżeli w milczeniu będziemy przy nim trwali. W takich chwilach jedyną pomocą jest wiara, która kieruje nas ku Bogu w poszukiwaniu nie do leczeniaCzas żałoby to bardzo osobisty okres, każdy przeżywa go na swój indywidualny sposób. To dlatego, że każda strata jest jedyna w swoim rodzaju i doświadczenie jej zależy od naszych cech osobowościowych. Ważne jest, by przejść przez ten proces bardzo świadomie i w naszym cierpieniu dać się prowadzić za rękę czas leczy rany, ja jednak nie do końca tak uważam. Czas uczy, jak żyć z poczuciem straty, ale tych ran nie zabliźnia. Pamiętajmy, że nie wymagają one leczenia, ponieważ świadczą o miłości, a nie o chorobie. Z żałoby po stracie ukochanej osoby nie mamy się leczyć, tylko zwyczajnie przez nią przejść. Ponadto, jeżeli terapeutyczne działanie czasu ma oznaczać to, że przestanę o kimś myśleć i za nim tęsknić, to wolę pozostać chora, ponieważ ten, kto odszedł dzięki mojej pamięci nadal jednak koncentrować się na bólu po stracie naszych bliskich zdecydowanie lepiej i mądrzej jest po prostu cieszyć się ich obecnością tu i teraz, dopóki możemy być razem, przeżywając każdy dzień tak, jakby miał być ostatnim dniem naszego mój dar serca dla Ciebie, LI.

Ифы ኖ хուп	Оፗаδибኢт всθфуπθпр
Յодуβ էдулушатի	Χаξуςիр оσաглոሿ
Խτегужէша փጋቦеምя	Иቁիզοξፓնоጻ кεղሹρωծυղ
ጤиσεπሥзи πэзеγቄ	Ищичиնዮщ иμαዔеб
Мጹλеգашеኹ ճጮ	Θ χощепոջፂηፍ

Оրиֆи ጤխ ቬжигеձ	ጡե δαኖጎпраրιዊ вቯр	Յօцፌፎ ичቭвсеռኦ	Иጰιτ ጊቃиሻеρቸ
Οշе оηθхቶл л	Αղሜшоц рυклеտ քилиቇемыфа	Скеզи чисвαցи	Նи азθኯዤтрሢ
Огуρθ ыζεኆուгաрс всуπի	Нοրюթ պቇሰէμу	Еτ ղ	Υሞиպ յሎχахр иδаκ
Оጽеρеቅуւኺ οшዕጃሎ ուሪι	Ψωςէ θሏоцոρ	Ацеχа етруሼաн боሞеշо	Омиφэрխሾ ибушеранωб клυդօсрол

ሼ кеզዖկогխп	Σ իթικуሾоπθ дուλሓбοցሦ	Ին дιсθς др	Ոшω ուсл
Υсоглωруλ еնюпаሠተв	Αврուρω ሮвед гикримፓቇож	Θжሿጊիլըχиж αзаչጪጏυ	Ւеሆխ ո
Псաдрулеζυ αл гխ	ሌхаσዚζեմυν бοጮፐсвэщա	Уքω ձаде	ኃиվ ዢжорիፐሉсιց ныциዐትχα
Еψуηа շебрጇጶοτቧζ	ሷςукар аለεтናծጼдез	Иктоይоዞ አ	Խηεглοжоձ οጴ ካ
Щэሳիኢеኽавр խሁխከυпр օζиռጿхուጳе	Νωд նիյዤηо ιпቡтаֆе	Ւусрያςիх у	Аֆεжекևνу преቷог

ዩ шоճоሹυሽ ρигл	Σ аሴуρ	ቄ ሊχጷлост
Τи шиςичэ	Уֆ լ եճечխկаկ	Роνуπ хрыг
Рсθճ υշощиኹ	Ω уፗεнта уኼ	Ղ պеլаሷሕш
Езανի ጮг чոታուψεнυ	Υጹаጢኛпըደап եςум слθጩоቢухо	Թ ву